Ile tercji w hokeju? Zasady gry i czas trwania meczu

Mecz hokeja na lodzie ma trzy tercje po 20 minut czystej gry, a między nimi są 15-minutowe przerwy. Zegar zatrzymuje się przy każdym gwizdku, dlatego całe spotkanie trwa zwykle około 2–2,5 godziny. Sprawdź, jak wygląda jego przebieg, kiedy dochodzi do dogrywki i jakie zasady decydują o wyniku.

Ile tercji ma mecz hokeja?

Standardowy mecz składa się z trzech tercji. Każda część trwa 20 minut czasu efektywnego, czyli odliczane są wyłącznie chwile, gdy krążek pozostaje w grze. Po pierwszej i drugiej tercji zawodnicy schodzą do szatni na 15-minutową przerwę.

W praktyce kibic spędza na hali znacznie więcej niż godzinę. Sędzia zatrzymuje zegar po bramce, faulu, spalonym, uwolnieniu, wznowieniu lub przerwaniu akcji. Na długość wydarzenia wpływają także analizy wideo, narady arbitrów i przerwy organizacyjne.

Mecz hokeja trwa 60 minut czystej gry, lecz z przerwami i zatrzymaniami zegara zajmuje zazwyczaj około 2–2,5 godziny.

Słowo tercja oznacza również część lodowiska. Tafla jest podzielona dwiema niebieskimi liniami na tercję obronną, neutralną oraz tercję ataku. W przepisach międzynarodowych każda z trzech głównych części ma około 17,67 metra długości, choć układ stref może różnić się w rozgrywkach północnoamerykańskich.

Co dzieje się przy remisie po 60 minutach?

Jeżeli po trzeciej tercji wynik jest równy, w rozgrywkach wymagających wyłonienia zwycięzcy odbywa się dogrywka. Jej długość zależy od regulaminu zawodów i może wynosić 5, 10 albo 20 minut. Zwykle obowiązuje zasada nagłej śmierci – pierwsza prawidłowo zdobyta bramka kończy spotkanie.

Gdy żadna drużyna nie trafi do siatki w dogrywce, sędziowie zarządzają serię rzutów karnych. Zespoły wykonują ustaloną liczbę prób, a przy dalszym remisie następują kolejne pary strzałów aż do rozstrzygnięcia. Kary nałożone podczas gry mogą mieć znaczenie również w tej fazie.

Jak wygląda skład drużyny i gra na lodzie?

Jedna drużyna może mieć maksymalnie 22 zawodników: 20 graczy z pola i 2 bramkarzy. Na tafli przebywa standardowo sześciu hokeistów – pięciu zawodników z pola oraz bramkarz. Aby rozpocząć spotkanie, zespół musi wystawić przynajmniej pięciu graczy z pola i jednego golkipera.

Napastnicy odpowiadają głównie za tworzenie akcji i strzały, obrońcy zabezpieczają własną tercję, a bramkarz chroni bramkę. Formacje zmieniają się często, czasem po 30–60 sekundach intensywnej jazdy. Taka rotacja utrzymuje wysokie tempo nawet pod koniec trzeciej tercji.

Kiedy można zmienić zawodnika?

Zmiany odbywają się w trakcie gry, bez czekania na gwizdek. Schodzący gracz musi znajdować się przy własnej ławce, a wchodzący nie może aktywnie uczestniczyć w akcji, zanim poprzednik nie opuści lodu. Strefa zmian obejmuje obszar do 1,5 metra od bandy na długości ławki.

Jeśli nowy zawodnik włączy się do gry zbyt wcześnie, zespół otrzymuje karę mniejszą techniczną za nadmierną liczbę graczy. Hokeista z jedną nogą na lodzie i drugą na ławce jest uznawany za znajdującego się poza taflą, chyba że zagra krążek albo nawiąże kontakt z rywalem.

Jakie zasady decydują o przebiegu akcji?

IIHF, czyli Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie, ustanawia międzynarodowe przepisy gry. Sędziowie pilnują między innymi prawidłowych zmian, ustawienia zawodników, kontaktu fizycznego oraz sposobu zdobycia bramki.

Spalony

Spalony, czyli offside, występuje wtedy, gdy zawodnik drużyny atakującej wjedzie do tercji przeciwnika przed krążkiem. Liczy się położenie łyżew względem niebieskiej linii. Przy odłożonym spalonym hokeista może wycofać się do tercji neutralnej, a następnie ponownie rozpocząć atak.

Uwolnienie

Uwolnienie, określane jako icing, następuje po wybiciu krążka z własnej połowy za linię bramkową rywala, jeśli żaden zawodnik nie zdoła go wcześniej przejąć. Gra wraca wtedy do tercji obronnej zespołu, który wybił krążek. Przepisu nie stosuje się między innymi wtedy, gdy drużyna gra w osłabieniu albo krążek wpada bezpośrednio do bramki.

Wznowienie

Po przerwaniu gry arbiter zarządza wznowienie. Dwaj przeciwnicy ustawiają kije w wyznaczonym miejscu, a sędzia opuszcza między nimi krążek. Face-off odbywa się także po zdobyciu gola – wtedy krążek trafia na środek lodowiska.

Jak zdobywa się bramkę?

Celem spotkania jest umieszczenie krążka w bramce rywala większą liczbę razy niż przeciwnik. Gol zostaje uznany, gdy cały krążek przekroczy linię bramkową między słupkami i pod poprzeczką, a akcja nie narusza przepisów.

Krążek można skierować łyżwą lub odbić od zawodnika, ale atakujący nie może celowo wepchnąć go do siatki łyżwą. Wymiary bramki wynoszą 122 cm wysokości i 183 cm szerokości, mierzone od wewnętrznej strony słupków.

Krążek i lodowisko

Krążek jest wykonany z wulkanizowanej gumy albo materiału zatwierdzonego przez IIHF. Ma 7,62 cm średnicy, 2,54 cm grubości i waży 156–170 gramów. Jego czarna powierzchnia ułatwia śledzenie go na jasnej tafli.

Wymiary lodowiska różnią się zależnie od ligi. Tafla międzynarodowa ma zwykle 30 metrów szerokości, natomiast obiekty NHL często mają około 26 metrów. Bandy muszą mieć wysokość 107 cm, a zaokrąglone narożniki ograniczają szerokość stref końcowych.

Jakie kary występują w hokeju?

Najczęstsza jest kara mniejsza – 2 minuty. Ukarany zawodnik trafia na ławkę kar, a jego zespół gra w osłabieniu. Sędzia może zastosować przywilej korzyści: podnosi rękę, lecz pozwala dokończyć akcję, dopóki drużyna faulująca nie przejmie lub nie dotknie krążka.

Kara większa trwa 5 minut i zawodnik musi odsiedzieć pełny czas, nawet jeśli rywale zdobędą gola. Przepisy przewidują również kary 10-minutowe, wykluczenie do końca meczu oraz kary łączone. Zespół nie może zostać zredukowany do mniej niż trzech zawodników z pola, dlatego kolejne kary czasowe mogą zostać odłożone.

Arbiter reaguje między innymi na zahaczanie, trzymanie, podcinanie, uderzenie kijem, atak łokciem, natarcie, wrzucenie na bandę i grę złamanym kijem. Hokeista, któremu spadł kask, powinien natychmiast udać się na ławkę. Pozostanie w akcji bez ochrony głowy grozi karą mniejszą.

Przy karze mniejszej drużyna gra przez 2 minuty w osłabieniu, a po karze większej zawodnik pozostaje poza grą przez pełne 5 minut.

Podczas rzutu karnego na lodzie zostaje poszkodowany zawodnik oraz bramkarz drużyny faulującej. Krążek ustawia się na środku tafli, a hokeista może prowadzić go w kierunku bramki i oddać jeden strzał.